Świat ma dwa ekrany

Dual Screen – złote dziecko Nintendo oślepia swym sukcesem największych konsolowych, i nie tylko zawodników. 10 milionów ludzi płacących za World of Warcraft, super wydajny gadżet jakim jest Playstation Portable, 8 milionów użytkowników najlepszej sieciowej usługi; Xbox Live, kosząco popularne Grand Thieft Auto, kończące walkę Halo 3, czy mega -dojna krowa Square-Enix’u; marka Final Fantasy… cały ten generujący morze przelewów bankowych harem, przy Dual Screenie zaczyna gubić ostrość.
Kontrowersyjna wizja umieszczenia ‘zwykłego’ wyświetlacza w konsoli, wraz z dotykowym była równie wyczekiwana (marzenie wielu osób nt. nowej jakości się spełniało) co zagadkowa. Sukcesu nikt nie mógł zagwarantować, sprzęt wydawał się mocno nowatorski, a na zbytnim nowatorstwie, i wybieganiu w przyszłość to w branży gier przejechano się już niezliczoną ilość razy. Spece od reklamy i marketingu Big N byli na tyle ostrożni, że w tej nowej platformie nie użyto ‘samo sprzedających się’ fraz: „GameBoy” i „Advance” by w razie niewypału nie wpłynęło to osłabienie ich wiodącej marki. I mogli szybko wrzucić na rynek nowego GBA, za którym nie ciągnąłby się swąd porażki, odbijając ewentualne straty finansowe. Rozważnie i romantycznie.

Los uśmiecha się, od czasu do czasu, i do pionierów, teraz też się uśmiechnął. Mocne nastawienie na podbicie japońskiej ziemi przyniosło oczekiwane efekty, zresztą gdzie bardziej wielbią Nintendo? Naród zakochany w ‘popierdółkowatych’ grach, animacji, słodkich stworkach, tekstowych przygodówkach i wszelakiego rodzaju gadżetach przyjął NDSa z otwartymi ramionami. Ameryka także się długo nie opierała, zresztą tam, zaraz po Japonii, jest właściwie drugi dom Ninny. U Wuja Sama fenomen Pokemonów chwycił tak, że cały Nippon drżał od ciągłych dostaw kontenerów z dolarami (a kieszonkowe potwory miały pierwotnie nie opuszczać jego granic). Hamburgerowy lud od lat 80tych gra na ich konsolach – grunt był więc nad wyraz żyzny, w sam raz żeby zasiać nowe ziarno. Europa jak zwykle: na początku panował umiarkowany optymizm, lecz i tu chwyciła mania stukania w ekran. Stary kontynent złapał bakcyla. Bo jakby tego nie podsumować, next-genowe potwory; PlayStation3 i Xbox360 choćby razem, nie stanowią nawet połowy ogrywanych egzemplarzy przenośnego dwuekranowca. Osiągnięto absolutnie globalny sukces.

Dwuwymiarowa ofensywa !

Bieżąca generacja konsol wyparła już na dobre 128 bitowe sprzęty. Nawał nowych gier robi wrażenie, nie da się za nimi nadążyć. Dam sobie jednak rękę uciąć, że jest ogromna grupa graczy wyczekujących na konkretną naparzankę 1 on 1. Taką dla której kupuje się nowe sprzęty, arcade sticki, i całą noc bawi się w studiowanie systemu walki. Taką jaką był pierwszy Tekken, Virtua Fighter, czy Soul Calibur.

Jak wygląda obecnie sprawa w tej materii ? Otóż, dość miernie: Namco z Tekken 6 i Soul Calibur 4 wywołało wśród graczy co najwyżej uśmieszki politowania. Za to Dead or Alive 4 od Tecmo, nie oferuje niczego, czego można się było spodziewać po bijatyce nowej generacji.

Z ratunkiem dla gatunku przybyli, więc najstarsi w temacie, odwieczni wrogowie – Capcom i SNK. Obie firmy oficjalnie zapowiedziały, potężny lifting swych flagowych serii, oznacza to tylko jedno: The King of Fighters i Street Fighter wracają, w pełni chwały, atakując nową jakością.

Gnijąca Panna Młoda

Sounds creepy !

Tim Burton (reżyser) ponownie uderza w klimat mrocznej opowieści dla szerokiej publiki, balansując na granicy pomiędzy wywoływaniem strachu i śmiechu. Kolejny raz rezygnując z aktorów na rzecz kukiełek, ożywiając je swą wyobraźnią. Zapał do pracy tryska z każdej klatki obrazu, a rzemieślnicza, wręcz mnisia praca dała artystyczny efekt. Widać, że jest to projekt o którego zrealizowaniu od dawna marzył i zrobił go równocześnie dla swojej przyjemności. Zasiadająca do seansu widownia, pewnie szybko podzieli się na dwie części: tą czującą teatralną atmosferę scenografii, cieszącą się autentycznością wszystkich niedoskonałości obrazu i tą, której wszystko będzie się wydawać strasznie dziwne, troszkę bez sensu, mało atrakcyjne. Daleki jestem od wypisywania, że to ‘film dla wybranych’ bo tak nie jest, tylko koniecznie trzeba się przy nim otworzyć i skupić się na jego symbolice, a nie na paczce chipsów, choćby nie wiem jak paprykowych.

Mark of Kri [Ps2]

Plemienne zwyczaje…

Czasy burd w karczmach i napadania na wędrownych merczantów zza krzaka (robin hood style), ludzie mieli wtedy zaledwie parę rozrywek, takie jak te wyżej wymienione, plus gonienie prosiaka, kuraka czy baby/dziada do chaty. A nawet raz do roku kąpiel odchodziła, choć i to nie na pewno. Były to też czas ludzi pragnących wykazać się wielkim czynem by zostać bohaterami. Oraz innych zarabiających na opowieściach o nich.

Mark of Kri daje nam okazję wysłuchać jednej z takich opowieści – młody, dzielny mistrz miecza i ukręcania łbów pragnie wkońcu sprawdzić się w boju… przyjmuje więc pierwsze zlecenie. Chodzi o ambicję, może o pychę, chce się wpisać w panteon bohaterów i tego nie ukrywa. Smaczku przygodzie szybko dodaje odrobina mistycyzmu związanego z tajemniczymi fragmentami zaklęcia tatuowanymi na ciałach wybranych dzieci (z wybranych rodzin, wybranych rodów), które kolekcjonuje czarny charakter. Oczywiście jest to powiązane z Rau (tak na imię ma nasz pudzianowaty heros), i jego wyprawą po złote wieńce. Historie tego zamieszania wyjawi nam gadający kruk (narrator gry , świetny voice acting!), który jest wiernym towarzyszem dwumetrowego, misiowatego asasyna o indiańskich rysach, mocno wytatuowanym ciele, wielkiej gołej klacie, o którą się statki rozbijają i kociej gracji ruchów. Cała ta wyprawa po sławę skąpana jest w polinezyjskim klimacie i dźwiękach, przepuszczonych przez filtr fantasy.

7 Grubych lat

Walka na polu konsol stacjonarnych trwa w najlepsze. Xbox 360 rozpędził się na dobre, PlayStation3 atakuje coraz agresywniej, a Wii robi swoje. Główną bronią w tej potyczce są naturalnie gry. Ile z nich idzie w nowym kierunku a ile, kieruje się utartym szlakiem? Co takiego dały nam szpile znane z wcześniejszej generacji sprzętu? Ile rozwiązań stało się standardem? Warto zrobić krótką analizę, i prześledzić jaki postęp nastąpił przez ostatnie siedem lat.

Zero godności w Rezydencji Zła

Właśnie świat obiega news o tym, że trwają prace nad Resident Evil: 0 na Wii, portu z poprzedniej konsoli Nintendo – GameCube’a. Niby wiadomość jak wiadomość, jednak jest w niej coś niepokojącego. Zamiast tworzyć nowy produkt dostajemy grę z poprzedniej generacji konsol z nowym sterowaniem, fajnie?

Byłoby nawet całkiem spoko gdyby nie fakt, że Wii odpala wszystkie gry z GCN, w tym oczywiście pierwotnego RE:0 też. Jest to więc perfidne dojenie pieniędzy z kieszeni fanów. Takich ruchów było już wiele, wiadomo - gry to rynek komercyjny: sieciowe mikroopłaty, nic nie wnoszące remake’i, płatne dodatki, słabe kontynuacje, produkcje żerujące na jakiejś marce (vide wszystko z MTV w tytule), ale teraz granicę, moim zdaniem, lekko przekroczono
Jeżeli gra sprzeda się choćby dobrze to już będzie sukces (niskie koszty produkcji), i pewnie nie poczekamy długo na następne konwersje, a raczej ‘konwersje’. Co najgorsze, tym tropem może pójść reszta wydawców – po co ładować pieniądze w coś ryzykownego, skoro skromnym sumptem można lekko przerobić starą produkcję, i wydać ją na Wii? Przy tej bazie graczy, bardzo prawdopodobne, że się zwróci, przecież i tak nie mają zbyt wielkiego wyboru w co pogrywać… czy tak ma wyglądać żywot sprzętu który miał nazwę kodową Revolution?