Resident Evil 5 TRAILER

Ekipa z Capcom pojechała po bandzie. Złamali tabu, przekroczyli granicę, której inni boją się, zaatakowali z grubej rury. Niepoprawnie politycznie, ale realnie. W next-genowej jakości, która pokazuje konkurencji jak bardzo leży w poprzedniej generacji. Afryka nigdy jeszcze nie była tak dzika, imponująca, chora i brutalna. Nigdy nie była tak realna.

Trailer o dziadowskiej jakości pod spodem, puryści niech zapuszczą ten link i czekają na wersję HD:

Beyond Good & Evil 2 TEASER

Nadzieja umiera ostatnia

Będzie! będzie, będzie! Zdecydowanie najlepszą wiadomością jaką świat otrzymał 28 maja 2008 roku jest to, że Ubisoft dał zielone światło kontynuacji jednej z najlepszych gier jakie widziały czytniki past-gen’ów – Beyond Good & Evil. Każdy kto miał z nią styczność, czekał ma dwójkę długie lata, trzymając w pamięci to jakie zauroczenie wywoływał świat Hyllis . Mimo gnębiącej świadomości tego jak nikły sukces finansowy odniosła jedynka, fani nie tracili wiary w ujrzenie kolejnej części historii (gra domyślnie planowała była na trylogię) męcząc francuski koncern mailami i przeróżnymi listami z podpisami. Wszystko po to by pozwolono Michaelowi Ancelowi (szef projektu) raz jeszcze stworzyć coś niezwykłego, coś czego znudzeni dzisiejszymi trendami gracze potrzebują jak Polska dotacji unijnych.
Najpiękniejsze jest to, że możemy już oglądać pierwszy teaser:

Co z tym PESem?

Niegdyś chłopcy zakochani piłki nożnej maltretowali rodziców o PeCeta i PlayStation dla jednej tylko gry – FIFA. Grą dla której porzucali swą wymarzoną Fifę było ISS Pro Evolution. Grą dla której kupowali PS2 było Pro Evolution Soccer.

Dobrze to wiem, bo sam byłem takim chłopcem, wiem jak to jest dossać się do serii piłek od Konami. Lata treningów, wypieki na twarzy, dokładnie wyselekcjonowane towarzystwo i twarde zasady, cały ten cudny obraz codziennych sparringów z czasem zaczął się rozmywać. Wszystko straciło pęd, ulotnił się gdzieś sens trenowania gry w PESa- nie ukrywam, że jestem zły jak cholera, ale to już nie ta sama gra.

Prawdziwy król wojowników

Z okazji zbliżającej się premiery The King of Fighters XII warto przypomnieć początki tej niezwykłej serii. Serii, która przyniosła chwałę SNK, wprowadziła pojęcie cross-overu do bijatyk i zrewolucjonizowała tryb walk drużynowych.

Żadna inna firma w historii gier wideo nie odznaczyła się taką płodnością jeśli chodzi o gatunek bijatyk. Wszystkie wielkie serie firmy wprowadziły innowacje do gatunku, ulepszały sprawdzone formuły i dawały masę zabawy. Mniej znane serie eksperymentowały z konwencją z różnym skutkiem. Faktem jest jednak to, że SNK jest prawdziwym królem bijatyk 2D, który nieźle sobie radzi nawet na poletku trzech wymiarów. The King of Fighters 94 było tytułem, który rozpoczął nieprzerwane pasmo sukcesów niezwykłej serii i ugruntował pozycję SNK wśród graczy.

Halo 3: Finish the Fight!

„Skończenie walki” to hasło reklamowe największej chyba kampanii reklamowej Microsoftu ostatnich lat. W ostatnim czasie wprowadzali na rynek nowe systemy, programy, nawet konsole, ale żadna z tych wieści nie była tak przeciążająca serwery jak choćby najmniejszy news o trzeciej części Halo. Czy ktokolwiek spodziewał się w 2002 roku, przy okazji premiery pierwszego Xboxa, że nadejdzie rewolucja? że tak wielkim kultem obrośnie dość niepozornie się zapowiadający tytuł? że typowo PCtowy gatunek swego wieszcza doczeka się na konsoli?
Stawiam, że sami developerzy (Bungie) nie marzyli nawet o takiej szajbie. Ich futurystyczny żołnierz w zielonej zbroi, dumnie zwący się Master Chief stał się symbolem konsoli firmy należącej do najbogatszego człowieka w tym biznesie.

„Don’t look, don’t look”

Tragedia może przyjść nagle i niespodziewanie. Rozpacz po stracie ukochanej osoby to największy ból jaki może spotkać człowieka. Wielu poddaje się, unika życia, zaszywa się. Jednak są tacy, którzy swój ból przelewają. W alkohol, prochy lub…twórczość. The Crow to opowieść o cierpieniu, która narodziła się z cierpienia. Katharsis dla czytelnika i jedna z najpiękniejszych graficznych nowel jakie kiedykolwiek powstały.

Fire Emblem: Sacred Stones

Fire Emblem to sztandarowa seria RPGów firmy Nintendo. Zadebiutowała na NESie, po czym kontynuowano ją na SNESie, Gameboy’u Advance czy wreszcie Nintendo Gamecube. Sacred Stones to ósma część cyklu, zarazem trzecia wydana na GBA. Dodam, że najlepsza.

Ico [Ps2]

Więzienie… na ogół kojarzy się z kratami, pryczą, śmierdzącym klawiszem i współlokatorem o ksywce penetrator. Przygodą którą przyjdzie nam przeżyć z pewnym rogatym chłopcem i ezoteryczną dziewczyną być może zmieni nasze skróty myślowe, dając coś od siebie w zamian za poświęcony jej czas. W grze ICO jesteśmy uwięzieni w monumentalnym zamku, opuszczonym, wręcz zawieszonym w czasie. Osoby dramatu -tytułowy bohater i tajemnicza niewiasta zdane na ślepy los, spotkały właśnie siebie. Nie potrafią się porozumieć werbalnie jednak nieszczęście które dzielą, niszczy tą przeszkodę bez trudu. Zdaje się, że więzi ich nie potężny mur a smutny los.

300

Frank Miller. Człowiek, który zrobił więcej dla komiksu, niż niejedna kompania. Człowiek, który spopularyzował nowe formy narracji graficznych opowieści oraz jako pierwszy przedstawił superbohaterów z ich ludzkiej strony. Rysownik, który tchnął nowe życie w Daredevila i Batmana. Prawdziwy mistrz. Już od małego inspirowała go sztuka rysowania komiksu. Wtedy też jako dziecko obejrzał film 300 Spartan, który lata później zainspirował go do stworzenia komiksu 300. Dziś już legendarnego.

Amerykańskie mity greckie

Starożytni grecy zostawili po sobie bezcenne dziedzictwo kulturowe, zarówno w skali europy jak i świata. Razem ze wspaniała cywilizacją, pełną światłych ludzi kultury, sztuki i nauki wzrosły mity, które mimo upływu wieków ciągle mocno tkwią w naszej świadomości.
Świadczyć może o tym to jak dobrze je znamy i ilu adaptacji filmowych się doczekały, jest to swego rodzaju ewenement. Nie wypada oceniać która mitologia jest najwspanialsza, czy to rzymska, japońska, nordycka, czy jakakolwiek inna, jednak każdy przyzna, że to właśnie przesądy i zabobony greków są najpowszechniej rozpoznawalne. Jest to też jedyna mitologia którą w większości krajów poznaje się w szkole jako obowiązkową (u nas cała pierwsza klasa liceum to dwie lektury; owe greckie wymysły i Biblia)
W tak dobrze znany ludziom klimat, i symbolikę warto inwestować pieniądze – zwykle to się zwraca, ludzie lubią to co znają. Trop ten złapało Sony, wraz ze swym wewnętrznym studiem Santa Monica – stworzyło grę God of War, oraz jej kontynuację. Zdecydowano się postawić na miks słynnych scen i postaci mitologicznych z szalenie brutalną grą. Spięto to klamrą tragedii (oczywiście antycznej) i wystawiono na półki. W grze sterujemy wodzem Spartan – Kratosem, który występuje przeciw bogom olimpijskim. Tak zaczyna się krwawy spacerek po miejscach i ciałach person znanych nam z opowieści przekazywanych od co najmniej 2800 lat.