Suikoden

Pierwszy Suikoden w swoim czasie był dziełem przełomowym. Wydany w 1995 roku na konsolę Sony PlayStation wśród wielu graczy wywołał poruszenie i ponowną fascynację gatunkiem RPGów. To właśnie ten niepozorny jRPG od Konami zbudował późniejsze podwaliny popularności dla tytułów takich jak Final Fantasy VII, czy Breath of Fire. Seria jest kultowa i niestety tak jak z wieloma kultowymi rzeczami bywa – niszowa. Nie jest w stanie pod względem popularności konkurować z Final Fantasy. A szkoda. Gdyż nigdy nie będąc gorsza, w sercach wielu graczy przetarła szlak dla gatunku.

Pady które leczą – rzecz o nawróceniach

Pomińmy fakt całkowitej niewiedzy w temacie gier większości dzieci Neo korzystających z PC. Można nawet rzec, że ich niewiedza jest proporcjonalnie odwrotna do chęci wypowiadania się np. o konsolach. Stąd nie będziemy tutaj obalać mitów, ani rozwodzić się nad niezbyt mądrymi tekstami o płytkości bijatyk, czy braku dobrych FPPów i RPGów na konsole. O tym – być może skrobniemy kiedyś jakiś szerszy tekst. Postanowiliśmy za to przedstawić ciekawe przykłady, gdy trÓł PC gamerzy – wiedzący wszystko o konsolach a w rzeczy samej nie wiedzący o nich nic – szybko zmieniali swoje zafascynowanie danym sprzętem do gier wideo. Jako granatierzy pokoju, przekopaliśmy swoje zasoby pamięci, aby podzielić się tymi wiekopomnymi chwilami. Czasem pełnymi absurdu, ale na pewno wartymi zapamiętania.

Co z tym Wii ?

‘A co ma być?’ chce się rzec – konsola bije wszelkie rekordy popularności, regularnie dostarczając Nintendo astronomicznych przelewów. Koszt produkcji gier jest strasznie przyjazny developerom i wydawcom, baza użytkowników największa z ‘nowych’ konsol. Japończycy ją kochają, dzieci ją kochają, kobiety ją kochają, nintendofile już ją dawno mają i regularnie spraszają do siebie znajomych zarażając ich Wiimanią. Owym gościom zabawka podoba się na tyle, że lecą do sklepu po swój egzemplarz, następnie spraszają swoich znajomych, chwaląc się zakupem itd. – ciągnąc ten łańcuszek szczęścia. Gdzie w tym słodkim kręgu miejsce dla graczy? (tych ‘true’) Czy dla nich ta platforma to równie dobry i oczywisty wybór? W ogóle czy warto sięgać po taki hardware? 

Fable

O Fable było głośno w branży. Znany przed latami jako Project Ego rozpalał umysły graczy i developerów na całym świecie. Peter Molyneux znany choćby z cyklu Populous , fenomenalnego Black & White czy pierwszorzędnego Dungeon Keepera miał wizję. Wizję, w której obiecał graczom cRPGa ostatecznego. Pełnego innowacyjnych rozwiązań. Długiego i niezwykle realistycznego. Jednak niewiele z jego obietnic trafiło do ostatecznej wersji gry. Co nie zmienia faktu, że Fable: Lost Chapters jest grą wyśmienitą. Nie pozwoliła mi o sobie zapomnieć dopóki jej nie ukończyłem, wciągnęła i wgniotła w fotel. A później… spowodowała niezwykły zawód. Ale powoli do tego dojdziemy.

Radical Dreamers

Radical Dreamers jest zapomnianym ogniwem łączącym legendarnego Chrono Triggera z perfekcyjnym Chrono Crossem. Wydana na SNESa w 1996 jedynie na terenie Japonii za pomocą specjalnej przystawki do konsoli, przez lata była nieznana szerszej publiczności. Jednak dzięki fanowskiemu tłumaczeniu projektu to, dotąd pomijane dziecko Squaresoftu, zostało przedstawione masom graczy nie gustującym w języku naszych skośnookich braci i sióstr. Przygoda opowiedziana w niej jest świetnym dopełnieniem przełomowej serii, z którą nie równa się żadna inna seria elektronicznego RPG. Trzy gry, doskonale wiążące się ze sobą, nieliniowe, epickie i zupełnie różne od siebie są bez wątpienia kanonem gatunku.

GTA,GTA, jeszcze więcej GTA…

Stało się. Konsole dostaną kolejnego GTA. Wybór padł nie na potężnego Playstation 3, czy niesamowitego Xboxa 360. Nawet nie na oddgena Wii, lub PSP, które dotychczas gościło przenośne części. Najnowsza cześć GTA opatrzona podtytułem Chinatown Wars ukarze się na Nintendo DS. Jednak to nie koniec niespodzianek ponieważ nowe, ekskluzywne dla Xboxa 360 epizody są coraz bliżej – a plotek o ich zawartości przybywa. Jest jeszcze coś…

Poczuj rdzę – Salad Fingers

Najgenialniejsze rzeczy są dziełem przypadku? Tak zwykło się mawiać i jest w tym sporo prawdy. Stara jak węgiel anegdotka o Newtonie któremu na głowę spadło jabłko, jest niejako jej potwierdzeniem. Wielcy ludzie, potrzebują jakiegoś impulsu z zewnątrz by zauważyć coś co mijali codziennie, stworzyć nowe idee, nadać pędu swej pracy twórczej, czegoś co im ‘uaktywni’ wenę.
Dzięki przypadkowi powstała też jedna z najbardziej niezwykłych animacji na jakie można się natknąć w Internecie – ‘Salad Fingers’. Jej twórca – David Firth potraktował żarty swego kumpla na serio i postanowił we flashu stworzyć historię typa lubiącego dotykać zardzewiałe łyżeczki… bo niby czemu nie? A skąd się wzięły ‘sałtkowe palce’ ? ten sam koleżka tak nazwał jego pociesznie – wygięte metody uderzania w struny gitary Niepozorne, codzienne rozmowy doprowadziły do stworzenia niepokojącego, narkotycznego obrazu. Zwłaszcza Gdy zasiada się do seansu wstawionym [czymkolwiek] czy też w melancholijnym nastroju. A zresztą, nawet w dobrym humorze można bez problemu dostać plam na mózgu, oglądając poczynania pewnego zgnito zielonego osobnika.

Drawn Together

Globalna wioska, świat w którym żyjemy, aż prosi się o cięty i złośliwy komentarz. Taki który będzie zmuszał do myślenia zarazem zatruwając życie jego czołowych, głupiutkich maskotek. Gwiazdy kina, muzyki, politycy chcących zmieniać świat na lepsze, wielkie gesty, wielkie zmiany, cały ten szum coraz trudniej znieść. Czasem warto wypowiedzieć się o nich grubiańsko i chamsko, tak jak na to zasługują. Jaką cenę ponoszą nieraz ludzie głoszący swe opinie w taki sposób dobrze wiemy – zostają wrzuceni w niszę, lub skreśleni z życia publicznego – stają medialnymi persona non grata. Dlatego takie mocno krytyczne komentarze warto przykrywać duuużą dawką humoru i umowności, takim sprytnym kamuflażem posługują się już od dawna kabarety i… kreskówki.

Solidny Wąż – Legenda z PSXa

Przełom – mocne słowo a często nadużywane. Szczególnie gdy mówi się o grach, zwłaszcza tych legendarnych. Trafić do ich grona można na dwa sposoby: wykorzystując znane już rozwiązania we wręcz rewelacyjny, nowy sposób lub też najzwyczajniej samemu je wprowadzić (wtedy występuje nasz ukochany ‘przełom’). Tworząc Metal Gear Solid, Kojima korzystał z obu, przetwarzając patenty które sam stosował już od lat w jego poprzednikach, na nową jakość gameplayu oraz wybijając się w branży nowym podejściem do ujęcia przerywników filmowych. To człowiek, który zawsze chciał być reżyserem czemu widocznie daje upust w swej wiekopomnej (można już tak o niej napisać) grze. A sukces MGSa musiał zwrócić uwagę reszty twórców, że robienie ambitnych fabularnie pozycji, dla starszego odbiorcy, się opłaca. Dziękujemy panu panie Kojima, nie tylko za to…

HD gotowy

Czas przemija wymuszając na nas zmiany, gracze wiedza to doskonale, będąc co jakiś czas zmuszani do zakupu kolejnej generacji sprzętu. No, tak właściwie to nikt nas nie zmusza, ale oczywistym jest, że chcąc grać w nowe gry trzeba inwestować czy to w coraz potężniejsze PeCetowe podzespoły czy też w nowe konsole. Nie tak dawno (historia najnowsza ), wraz z pojawieniem się na rynku Xboxa 360 branża gier wkroczyła w nowy etap, etap w którym by w pełni cieszyć się z tego co stworzyli developerzy nie wystarczy już zakupić gry i konsoli…. potrzebny jest jeszcze telewizor (lub monitor) zdolny wyświetlić obraz w wysokiej rozdzielczości. Bez niego różnica między nowym sprzętem a 128 bitowymi maszynami (PlayStation 2, Dreamcast’em, Xbox’em, Gamecube’m) będzie zbyt niska i sprawi zawód, a nowe hity nie odsłonią swego pełnego uroku. Co by nie napisać jest to problem który wierci dziurę w brzuchu wielu osób – najwyższy, więc czas na tekst o tym jak się wchodzi w HD erę i że to nie boli, no przynajmniej ja się zwierzę jak to u mnie przebiegało