Nie lubię gier muzycznych…

Naprawdę, a co lepsze, postanowiłem o tym napisać od jakiegoś czasu zaobserwować można niesamowity wręcz boom na tego typu produkcje. Świat zachwycił się plastikową gitarką, ludzie spotykają się nie na piwko tylko żeby pobrzdąkać a ja wam powiem, że… to już wszystko było. To samo, można było robić 10 lat (w 1998 miała miejsce premiera Guitar Freaks) temu na pierwszym PlayStation. I co? jak teraz gry stały się takie sprzedajne, wydajne, masowo kupowane to Guitar Hero okazał się orgazmotronem casual playerów? Screw you guys. Rzadko mnie takie manie, które narastają wokół grania potrafią zirytować. Ale w tym przypadku się udało…

Postawię sprawę jasno – gry muzyczne to dla mnie prostactwo najwyższej próby. Zwykła nokia byłaby w stanie je pociągnąć, wystarczy żeby leciała w tle muzyczka a na ekranie pojawiały się numerki. Wciskasz w dobrej kolejności – grasz dalej, nie – to jesteś lama. Tyle. A tu nagle ukazuje się gra z gitarą (mimo i że eony temu Konami miało swoją gitarkę ze swoją grą muzyczną, no ale oczywiście wtedy gry nie były tak trendy), którą wszyscy kochają.

Śmiech. Wszystko sprowadza się do wciskania przycisków które widzimy na ekranie. Bardziej odtwórczej rozgrywki wymyślić się nie da. Ogólne podniecenie jakie przy tym panuje, mnie przeraża. Niektórzy nazywają nawet najlepszych graczy mistrzami, z wielkim skillem, dla mnie mają tylko większy refleks od innych, odtwarzają. Co innego wymasterować Street Fightera 3: 3rd Strike tak żeby być praktycznie nietykalnym i mordować specjalami a co innego wciskać na bieżąco to co nam każą komunikaty.

Całkowicie krytyczny wobec takich produkcji jednak nie jestem. Akurat Dance Dance Revolution są cudne, bo się… skacze i tańczy. Masz matę i robisz kroki, tu jest pole do popisu, zabawa przednia i wyciskająca nieraz sporo potu od zawodników. Też się wciska to co każą autorzy, ale nie robi się tego jak robot, praca całego ciała, wrażenie że się autentycznie rządzi parkietem… inna sprawa.

Bo chyba nikt mi nie powie, że trzymając plastikową gitarkę czuje się jakby grał na prawdziwej. Wtedy go wyśmieję. Dochodzimy tu do ważnego, wręcz krytycznego punktu mych rozważań…
Czy nie lepiej zamiast 300 złotych na kupę nikomu nie potrzebnego plastiku, który służy do wciskania pięciu przycisków, dołożyć drugie tyle i już grac na prawdziwej gitarze? (nie najlepszej, ale żeby zaśpiewać pannie pod oknem ‘chryzantemy’ wystarczy) a zamiast tańczyć jak nam karzą, iść do klubu i tańczyć jak się chce? Daje to większe pole do popisu, więcej zabawy, korzyści i możliwości interakcji

Akurat w tym przypadku takie podejście zdaje egzamin. Jeśli ktoś lubi grac w wyścigi na kierownicy to mu nie powiem żeby lepiej poszedł do salonu kupić Vipera i się nim bawić, jak ktoś lubi maniaczyć bijatyki to przecież nie stwierdzę, że fajniej wyjść się ponap^erda^ać na serio, ale w przypadku gier muzycznych? Nie pojmuję ich istnienia, instrumenty (dla początkujących) nie są aż tak przeraźliwie drogie, a wejście na dyskotekę to koszt 10 złotych (dla pań z jakiegoś powodu k^rwa za darmo).

Karaoke to inna brocha, to właściwie nie gra – to wspólne darcie mordy. Tu nie ma game overa, nikt nas nie kontroluje, możemy to zrobić jak chcemy. Bosko.

Apeluję zatem (poważnie ) byście się ludzie opanowali i spojrzeli z boku na to co robicie. Skoro osoby które robią gry, polegające na niczym innym jak wciśnięciu kółeczka gdy na ekranie wyskakuje kółeczko zarabiają więcej od ludzi, którzy Tworzą (tak, duża litera) tytuły pokroju Okami, to naprawdę ktoś powinien się w głowę ostro p^erdalnąć. To nie jest śmieszne, to nie tak że geniusz tkwi w prostocie, bo takie gry to już dalece zaawansowany prymitywizm. Amiga dawała sobie rade z tak miodnymi pozycjami jak Franko, Lemmings czy Settlers a po niej przychodziły mocniejsze sprzęty. I jeszcze lepsze pozycje. Po co był ten cały trud, ta ewolucja? By w chwili gdy jesteśmy o krok od fotorealizmu, gdy możemy dmuchać w konsolkę a ona to wyczuwa, gdy pad nam drży, gdy wykrywa siłę nacisku na przycisk… grać w coś co nokia bez symbiana uciągnie? By grę która ma taki sam gameplay jak programy do nauki pisania na klawiaturze bez spoglądania na nią, pokochały miliony?

W pewne zjawiska w branży naprawdę ciężko mi uwierzyć (sukces Wii, Wiifiit, Fifa, Diablo 2, NWN2 itd. etc. duś.), dlatego wyglądam teraz LittleBigPlanet, modląc się by odniosło sukces. Jeżeli zapowiedzi twórców się spełnią to będzie prawdziwa rewolucja, coś niespotykanego i pobudzającego wyobraźnię, kreatywnego… ale i tak wiem, że nie zarobi tyle co gitarka z nowym zestawem tracków…

cascad