Sweeney Todd: Demon Barber of Fleet Street [2007]

Świat nie jest idealny – Wbrew temu, co twierdzą wytwórnie Holywoodu, idea „Amerykańskiego Snu” sprawdza się niezwykle rzadko. Przekonał się o tym Benjamin Barker – pełen nadziei golibroda z Londynu, którego życie w jeden dzień zmienił w koszmar drugi człowiek. Po wielu latach wraca do miasta, by ukojenia szukać u Nemezis… Osadzony w XVIII – wiecznej Anglii, przesiąknięty sadyzmem i groteską broadwayowski musical we współczesnej adaptacji Tima Burtona? To nie mogło się nie udać… a może jednak?

Uwielbiam gry muzyczne… – recenzja Guitar Hero 3: Legends of Rock

Stali bywalcy tego community bloga zapewne pamiętają tekst Cascada, w którym to autor narzekał na rosnącą popularność gier muzycznych i bojkotował ich ideę. Szczególnie dostało się Guitar Hero – jako człowiek, który spędził miło masę czasu bawiąc się w legendę rock’a nie mogłem przejść obojętnie wobec zarzutu, jakoby Guitar Hero było „bezmyślną rozgrywką”. Mimo że w Listopadzie będzie rok od premiery tej części gry, postanowiłem ją zrecenzować, co by Cascada, jak i Ciebie, drogi czytelniku zachęcić do chwycenia plastikowej gitary i wyzwolenia w sobie gwiazdy na miarę Jimi’ego Hendrixa czy Slash’a.

Wspominkowo – Uczuciowo

Wypatrując zbliżających się świątecznych hitów, oczekuje od nich (sam pewnie nie jestem) przede wszystkim jednego – nowych wrażeń i emocji jakich mogą dostarczyć. Najlepiej takich które będę wspominał przez długie lata, a gry i twórców wychwalał tak długo jak długo będę miał siłę klepać palcami w klawiaturę. Granie jest na tyle ciekawym hobby, że miesza w nas wiele przeżyć – zarówno tych związanych ze scenariuszem danej gry, z jej gameplayem, z tym jak się dla nas zaczęła, jak skończyła, jak na nią wyczekiwaliśmy, z pojedynkami multiplayerowymi, z zakupem sprzętów, z awariami, z bugami, glitchami, easter eggami… Jest tego pełno i nie widzę innego medium potrafiącego oddziaływać jednocześnie na tylu płaszczyznach na swego odbiorcę.

Już grane! – Call of Duty: World at War

Nie ma chyba osoby, której nie byłoby dane zagrać w fenomenalny Call of Duty 4: Modern Warfare, a nawet jeśli, to na pewno każdy słyszał o ogromnym sukcesie, jakim cieszy się ta gra po dziś dzień. Infinity Ward na przekór wszystkim zerwało z dotychczasowymi założeniami serii, dając nam odpoczynek od II Wojny Światowej przenosząc nas w tytułową nowoczesną wojnę. Ryzykowali wiele, ale jak widać było warto – ponad 10mln sprzedanych kopii mówi samo za siebie. Na sukces gry złożyło się wiele elementów: niezwykle sycące multi, świetna grafika, system rozgrywki itp.

Po tak doskonałym tytule, będącym kamieniem milowym dla obecnych FPS’ów gracze z niepokojem przywitali wiadomość, iż kolejna odsłona CoD (jako że nieparzysta, tworzona przez studio Treyarch) zmusi nas do powrotu do realiów z roku 1939 i ówczesnej wojny. Podzielając niepokój o sukces tego produktu przystąpiłem do testów jego wersji BETA. Oto garść spostrzeżeń i subiektywnych odczuć.

Wycieczka do zamku – Castlevania: Order of Ecclesia

Nareszcie! – po niemal dwóch latach, które dzielą premierę nowej części od wydania Portrait of Ruin, „Wania” w końcu wylądowała tam, gdzie jej chyba najlepiej – na handheldzie Nintendo. Po raz kolejny motywem przewodnim jest walka z paskudnym, bo nieśmiertelnym, hrabią Dracula i po raz kolejny – a jakże – grę można śmiało określić mianem starego króla w nowych szatach. Eklezja graczy jednogłośnie domagała się godnego zakończenia cyklu na NDS, Zakon programistów z Konami znów dołożył wszelkich starań, by te oczekiwania spełnić…

Słodkie Życie/ La Dolce Vita

Strach to uczucie znane każdemu bez wyjątku, dotyka nas gdy jesteśmy malutkimi dziećmi święcie przekonanymi, że pod naszym łóżkiem czai się obrzydliwy potwór i w ostatnich modlitwach, gdy nasze życie dobiega końca. Strach, poza wielkimi oczami ma jednak wiele twarzy, mnie ostatnio jedna z nich zaatakowała na skutek najzwyczajniejszej w świecie płyty DVD. W rękach trzymałem krążek z filmem ‘La Dolce Vita’. Sprawdziłem szybko jego krótki opis na odwrocie pudełka i zdałem sobie natychmiast sprawę z paru rzeczy: ‘to trwa 3 godziny, jest stare, ambitne i owiane kultem’. Zmusiłem, więc się by kolejny raz dać szansę klasycznej kinematografii i pomimo niechęci zamiast zapoznać się z jakimś z ostatnich blockbusterów, zrobiłem to z kolejnym owianym sławą dziełem. Podniecająca ta myśl ani trochę nie była gdyż me ostatnie próby oglądania pełnych symboliki, czarno – białych obrazów starszych ode mnie, kończyły się zwykle fiaskiem, znudzeniem i poczuciem straty czasu… a teraz miałem poświęcić na to aż 167 minut… ech zgroza.

Gaia Crusaders

Noise Factory. Mało znana komu firma dwukrotnie pokazała światu, że chodzone mordobicia jeszcze mają swoje miejsce na rynku. Kontynuacja serii Sengoku podbiła serca wielu graczy, i liczmy że w retroszaleństwie SNK skonwertuje ją na Playstation 2. Jednak to inna gra firmy rozpoczęła niesamowitą passę i co ważniejsze wycisnęła ostatnie soki z coin-opów.

news: Bugcity…nie wraca. Hell-hotel wita!

Bugcity to komiks kultowy i prawdziwa jakość sama w sobie. Teraz, po łkaniach, płaczach i listach miłosnych od fanek jego autorzy nareszcie zdecydowali się na kolejna publikację. Piekielny hotel już czeka.

„Dłuższą chwilę zajęło nam wystartowanie z nowym webkomiksem. Ktoś mógłby rzec, że jesteśmy perfekcjonistami i nie puszczamy w eter projektu przed dopracowaniem najdrobniejszego nawet detalu.
Ktoś inny mógłby stwierdzić, że jesteśmy pierdolonymi leniami i ten ktoś byłby bliżej prawdy. W każdym razie zatęskniliśmy za internetową sławą i związanym z nią seksem bez zabezpieczenia z niepełnoletnimi fankami na konwentach komiksowych.” – jak widac autorzy powracają pełni sił i weny.

Jako wierny fan ich dzieł (tak ma się wydanie papierowe Bugcity na półeczce ;() mogę powiedzieć, że zapowiada się niezła jazda. Chętnych zapraszamy, całą redakcją na hell-hotel.com

cookiecrusher

Journey through the night – Max Payne

The Devil is building its army… Podczas gdy do polskich kin wielkimi krokami zmierza kaszaniasta adaptacja, warto dowiedzieć, lub przypomnieć sobie, co tak naprawdę zaprzepaścił „swoją” fabułą Beau Thorne. Max Payne – prawdziwa ikona interaktywnej rozrywki, nie wypracował sobie bowiem pozycji samym bullet time’em…

Mroczna wojna… Nintendo

Nintendo jest jakie jest, należy jednak firmie oddać, że strasznie ciężko uśmiercić jej serie. W eksploatowaniu znanych powszechnie marek są mistrzami, ich marketing nie zostawia w kieszeniach najwierniejszych fanów (a tych jest od groma) ani grosika. Warto zatem pamiętać, że obok takich ‘wiecznych’ tytułów jak Legend of Zelda, Mario Bros czy Metroid istnieje też seria Nintendo Wars licząca sobie już… 20 lat! Debiutująca na famicomie dość niepozorna turówka okazała się prawdziwą ostoją dla strategów lubiących być w ciągłym ruchu, dla fanów Game Boyów i Dual Screena. Gra w Handheldowaej formie zdobyła poklask i uznanie. Advance Wars jest znana światu nie od dziś i trzeba przyznać, że nie dziwi jej popularność.