Czytajcie Pieśń !

Całkiem niemało młodych osób czyta książki. Całkiem sporo z nich umiłowało sobie powieści fantasy. Co ciekawe wielu z nich sięga poza kanon w stylu Władcy Pierścieni, megakult Harrego Pottera, czy (o zgrozo!) Eragorna. Dla nich, jak i dla starszych czytelników musiała wreszcie powstać książka uniwersalna, przyciągająca do gatunku każdego bez względu na preferencję, czy wiek. Taka saga – o dziwo już od dawna jest na wyciągnięcie ręki, na półkach polskich sklepów. Niezbyt wypromowana (bo za to biorą się faktycznie tylko jej fani), stanowi niemały fenomen na zachodzie. Amerykański pisarz George R. R. Martin, nareszcie dał światu coś na co wyczekiwano od dawna – autentyczne średniowiecze, wielkie rody, wielką politykę, rozbudowany wątek mistyczny, bród, krew i pot. Dał ‘Pieśń Lodu i Ognia’. Fantasy bez elfów, krasnoludków, magów w wielkich kapeluszach i walki ze złem, w której zwycięża czyste serce. Każdy kto ma awersję do tego typu literatury, bez problemu odnajdzie się w naturalizmie Martina, dowiadując się przy okazji, że na to właśnie cały czas czekał.

Martin pokazał, jak zaprezentować fantastykę, która przyciągnie nawet osoby mające awersję do tego gatunku literatury. Wywalił wszystko co się z nią kojarzy, zajmując się kreacją niemalże alternatywnej wizji wydarzeń, które mogłyby się dziać w naszym świecie. Pieśń Lodu i Ognia inspirowana silnie wydarzeniami historycznymi (Wojna Róż), prezentuje nową jakość w literaturze fantasy. Realistyczna do bólu, pełna różnorodnych postaci, wywołująca emocje, ciekawość i niedosyt. Saga, która nie tylko pokazuje jak kreować prawdziwie dzieło, ale robi to na tak porażającą skalę, że ciężko uwierzyć, że to dzieło TYLKO jednego człowieka. Niesamowite podłoże geograficzne, historyczne, kulturowe i polityczne jest jedynie tłem dla pełnowymiarowych postaci, intryg i wojny. Tutaj nie ma tylko dobra i zła. Tu są różne punkty widzenia.

Sprawność i przystępność z jaką autorowi udaje się wiązać w spójną całość gigantyczną liczbę faktów, wątków i postaci wywołuje nawet coś więcej niż podziw – człowiek podczas przewracania kolejnych kartek ma po prostu ochotę wstać z fotela, ukraść komuś wizę, podrobić dokumenty i jak najszybciej lecieć za Atlantyk by osobiście uścisnąć rękę mistrza w geście podziękowania za jego tytaniczną pracę. Ale przejdźmy do konkretów – o czym tak właściwie opowiada ‘Pieśń’ ?

Po latach pokoju, które przyszły po obaleniu rządów Smoczego Króla, znów rozpoczyna się walka o tron. Dwa wielkie Rody – Starków i Baratheonów żyjąc w przyjaźni, mądrze prowadziły królestwo. Nie mogło to jednak trwać wiecznie, gdyż chętnych do władzy jest więcej (i całkiem sporo z nich ma ku temu powody) a najbardziej przebiegli wrogowie zwykle znajdują się w ich grodach, pod maskami przyjaciół. Siedem Królestw pod rządami Króla Roberta targane jest dawnymi konfliktami, emocjami, rodami, sprawami polityki, wiary i honoru. Wszystko zmierza coraz bardziej do wojny domowej, tytułowej, Gry o Tron.
Ważne jest to, że obserwować będziemy nie tylko sceny z królewskich sal i komnat. Zobaczymy choćby dzieci królewskiego namiestnika, opuszczające swój zamek na chłodnej północy by udać się na południowy dwór czy jego bękarta służącego dla nocnej straży – jednostki chroniącej kraj przed atakami pradawnych ras wygnanych w odległe rejony dzikiej przyrody. Poznamy niejednego szlachcica i korytarze jego zamku, wzajemne układy i zależności. Kontakty pogłębiane przez żony Króla i Namiestnika – pochodzące z nie mniej znaczących rodzin Tullych i Lannisterów. Wzajemne relacje między siostrami, braćmi, dorastającymi dziećmi. Chłopcami pchającymi się na wojnę i dziewczynkami marzącymi o swych rycerzach.

Martin trzyma się jak najdalej może od patetycznych, szlacheckich trenów. W jego książce poznamy przede wszystkim ludzi, tak naprawdę, takich jak wszyscy – którzy tak samo muszą jeść i chodzić za potrzebą. Spotkamy lordów regularnie uczęszczających do burdeli, eunuchów, karłów, niemal pedofilskie związki, barbarzyńskie plemiona uznające tylko prawo siły… okaleczonych niegodziwców, obozy pełne smrodu, dzieciobójców, szaleńców, mistyków, wyznawców różnych bogów, uczniów i nauczycieli. Bomba informacji i szczegółów wypisanych na każdej stronie, początkowo może trochę przestraszyć – jednak gwarantuję Pieśń ‘czyta się sama’. Książkę przełożono wspaniale na język polski, a trzymanie się budowania szczegółowych portretów postaci (same opisy ich herbów i rodzinnej pozycji zajmują niemało miejsca, co ciekawsze – przez te wszystkie strony sagi ciężko znaleźć choćby jedną niezgodność) staje się jej głównym atutem. Ich zagrania, emocje, decyzje, zawieranie sojuszów tak by wyjść obronną ręką z niosącej śmierć i cierpienie wojny, to wszystko do nich doskonale pasuje. Ważnym aspektem jest również narracja, prowadzona z punktu widzenia różnych bohaterów. Każdego mamy szansę poznać, polubić i odkryć jego tajemnice. Co warte podkreślenia, akcja sięga ponad Siedem Królestw prezentując wydarzenia na całym świecie, które będą miały w przyszłości ogromne konsekwencje. Autor szuka inteligentnego czytelnika, pomiędzy wierszami umieszczając całe historie, masę ważnych informacji, domysłów i spekulacji. Stąd jego książki są wieczne, szanują czytelnika i wynagradzają chore wręcz kartkowanie ich od nowa.

„Gra o Tron” to festiwal zwrotów akcji. Obecnie, gdy na świecie rządzą seriale pokroju LOST czy 24, zapewne wiele osób rozkochało się w takim rozwiązaniu… ale uwierzcie na słowo, one nie mają prawa startu do tego co się wyczynia na kartkach sagi Martina (który swoją droga ma spore doświadczenie w pisaniu scenariuszy do seriali, i oby przeniosło się ono na szykowaną przez HBO ekranizację Pieśni). Zmiany sytuacji, rozłożenia sił czy też uśmiercanie kolejnych postaci, wręcz gotują czytającego. Z wypiekami na twarzy sprawdza się stronę po stronie, i gdy ma się już w głowie jako – taki obraz tego co może się za chwilę wydarzyć następuje nagłe BUM: wydarzenia zaliczają dwa kółka, pięć zakrętów i trzy szykany, zostawiając nas z klasycznym dylematem ‘muszę iść już spać, ale nie zasnę jak nie dowiem się co dalej’ „Gra o Tron’ wprowadza we wspaniałe uniwersum Pieśni Lodu i Ognia, przypominając jak to jest usiąść popołudniu do ‘cegły’ na grubo ponad 700 stron, by ‘po chwili’ nagle spojrzeć za okno, zauważyć że jest ciemno i jest się za połową książki. Rewelacyjne wrażenia, zdecydowanie warte skosztowania. Nie sposób opisać wielkości tej serii, nie pisząc samemu książki. Stąd fanów prosimy o wybaczenie, a nowych w temacie tym bardziej nakłaniamy do sprawdzenia. Największa, najpiękniejsza i niezwykle dramatyczna saga, dzieło językowe i fabularne.

PS. Jeszcze, dla jasności, spis poszczególnych tomów (w kolejności w jakiej powinno się je czytać):

Gra o Tron

Starcie Królów

Nawałnica mieczy, która dzieli się na: ‘Stal i Śnieg’ oraz ‘Krew i Złoto’

Uczta dla Wron, która dzieli się na: ‘Cienie Śmierci’ i ‘Sieć Spisków’

….
Cookiecrusher&Cascad