Cywilizacja Rewolucja DS

Cywilizacja Rewolucja to najnowszą i do tego przygotowywana specjalnie z myślą o konsolach część długiej serii. Produkcja gry z zamysłem trafienia do jak najszerszego grona odbiorców spowodowała liczne obawy u fanów serii – w tym i mnie. Czy Sid jest w stanie dobrze ocenić rynek konsolowy? Czy celowanie w jak najszerszą bazę użytkowników nie zepsuje potencjały serii? Czy na rynku, gdzie gatunkiem rządzi Romance of the Three Kingdoms będzie miejsce jeszcze na Cywilizacje? Teraz wreszcie gra jest dostępna dla posiadaczy Xboxa 360, Playstation 3 oraz Nintendo DS. I o ile o dwóch pierwszy wersjach nie mogę wiele powiedzieć, to jestem już po pierwszych godzinach testów wersji DSowej.

2D kontratakuje 2.0

Wieczny pojedynek pomiędzy SNK a Capcomem wydawał się skończony w momencie, gdy SNK upadło. Jednak czas pokazał, że nie tak łatwo zabić legendę gier 2D. Później wydawało się, że to koniec, gdy Capcom popisał się nieprzeciętnie słabym cross-overem Capcom Fighting Jam. Wreszcie ostatnim końcem pojedynków obu firm wydawało się zapowiedzenie Street Fightera IV w 3D. Na szczęście branża gier wideo potrafi znacznie zaskakiwać i w niedługim czasie dostaliśmy/dostaniemy co najmniej pięć dobrych pozycji z gatunku fighterów 2D.

Uratujmy trójwymiarowe mordobicia

Dead or Alive 4 jako gra mająca pokazać moc nowej generacji konsol mocno zawiodło. Soul Calibur z szanowanej marki uciekł w wielkocyckowy festiwal gwiezdnych wojen. Tekken 6 potwierdza tylko, że fuzja Namco z Bandai, nie zaowocowała podniesieniem jakości ich produktów. Virtua Fighter trwa w swym bezpiecznym bagienku, do którego bez książki z rozpisaną strategią gry strach podejść. Mortal Kombat się nie liczy, woli bić się z Batmanem. Prężny, flagowy wręcz dla konsol, gatunek trójwymiarowych mordobić podupadł. Zapadła nad nim wyjątkowo ciemna noc a świt jak nie nadchodził, tak nie nadchodzi. Czego tak naprawdę potrzeba by odwrócić tą sytuację?

Przenośna klasyka / Nintendo DS i emulatory

Nintendo DS. oprócz absolutnie niesamowitych gier i wstecznej kompatybilności z GBA posiada jeszcze jedną, świetną rzecz. Homebrew. Całe masy najróżnorodniejszych programów, odtwarzaczy oraz przede wszystkich emulatorów. O ile dla najciekawszych programów należy się oddzielny artykuł, tak temat emulacji powinien być nam bliski, szczególnie ze względu na… no wiecie – gry. Programator oraz odpowiednie aplikacje pozwalają zapoznać nam się z masą klasyki konsolowej i przejrzeć bibliotekę dziś już zapomnianych platform. Czy warto? Jasne, że tak ! Przed Wami lista najlepszych i najciekawszych emulatorów na Nintendo DS. Przy okazji warto zaznaczyć, że żaden nie jest idealny i zawsze pojawi się jakaś gra, która ma problemy z wyświetlaniem grafiki lub muzyki, smutne, lecz prawdziwe.

Retro: Crystalis

Postapokalipsa, zdegenerowana ludzkość, mutanty, pustynie i RPG. Brzmi jak Fallout? Jasne, ale to nie ta kultowa seria miała monopol na podobny klimat. Lata przed wyjściem legendy od Black Isle SNK zaprezentowało nam prekursora gatunku action-RPG pokazując nam świat zniszczony wojną nuklearną. Świat pełen niebezpieczeństw i przygód, potyczek i zmian. Przede wszystkim pokaz prawdziwej mocy NESa.

Retro: Castlevania Chronicles

Konami w swoim szaleństwie, tuż na sam schyłek wielkości PSone wypuściło remake – który w zasadzie była niczym innym niż remakiem pierwszej części tej niezwykłej serii. Zachęcony długimi godzinami spędzonymi przy Order of Ecclesia, sięgnąłem po ten tytuł raczej z ciekawości. I jedyne co mogę rzec – giera wciąż rządzi.

Crash Team Racing vs Speed Freaks, czyli trochę o dawnym multi

Po trzech częściach niezapomnianych przygód kurokrada Crasha, w których skakaliśmy, detonowaliśmy, walczyliśmy i pożeraliśmy jabłka (tak wiemy, to nie jabłka) Naughty Dog pokazał światu, że znają się na czymś ponad platformery. Wzorem niejakiego hydraulika Mariana wsadzili Crasha i ekipę w gokart dając nam jedną z najlepszych gier w historii gatunku cart-racerów. Jednak obok, zupełnie niespodziewanie wyrosła gra niezbyt znanego studia – równie dobra, zabawna i dopracowana. Speed Punks/Speed Freaks należy do grona mało znanych perełek, których wciąż pełno w bibliotece pierwszej konsoli Sony.Warto przekonać się, że w bibliotece szaraka kryją się jeszcze niespodzianki. I, przede wszystkim, przypomieć sobie stare, dobre czasy.

Izuna razy parę

Mała pyskata ninjówa o wielkich, pięknych i dorodnych…ambicjach podbiła moje serce. Pierwszej klasy humor oraz zerwanie z porytymi konwencjami i dosłowne wyśmiewanie całego gatunku rozłożyły mnie na łopatki. Podczas gdy świat dawał wysokie oceny remake’om jakiegoś syfu, Izuna okazywała się grą nieprzystępna, lub zbyt ciężką. Swoją droga kto to widział żeby parę lat temu obniżać grze ocenę ze względu na poziom trudności? Podczas, gdy hardcorowi fani dungeon crawlerów narzekają na braki, a niedorypane dzieci nowych jRPGów zwracają uwagę przede wszystkim na grafikę w spokoju i swojej niszy istnieje sobie seria, która spokojnie powinna zająć miejsce wśród klasyków swojego podgatunku. Tak jak Disgaea stała się dla wielu wyznacznikiem jakości i humoru w grach tRPG, tak Izuna jest tym samym dla dungeon crawlingu. Jeżeli jara Cię zbieractwo, a dobry humor stawiasz ponad kolejny sztampowy scenariusz to dobrze trafiłeś.

hentaigrenade vol. 1

Z braku laku postanowiliśmy przeprowadzić ciekawy eksperyment i przedstawić czytelnikom PG najciekawsze ninja girl z gier wideo. Oczywiście pod słowo ciekawe podpinamy odpowiedniego rozmiaru gabaryty, duże oczy i tym podobne bajery. Znajdziecie tu bohaterki różnych serii, tych popularnych i nie, tych zapomnianych i tych kochanych. Przed Wami najbardziej oczate, najbardziej kawaii i ogólnie naj ninjówy gier wideo. Pamiętajcie jednak, że najważniejsze jest wnętrze ! Stąd potraktujcie to jako test waszej woli. Miłego czytania.Tylko nie liczcie na zbyt dużo tekstu

Fable

O Fable było głośno w branży. Znany przed latami jako Project Ego rozpalał umysły graczy i developerów na całym świecie. Peter Molyneux znany choćby z cyklu Populous , fenomenalnego Black & White czy pierwszorzędnego Dungeon Keepera miał wizję. Wizję, w której obiecał graczom cRPGa ostatecznego. Pełnego innowacyjnych rozwiązań. Długiego i niezwykle realistycznego. Jednak niewiele z jego obietnic trafiło do ostatecznej wersji gry. Co nie zmienia faktu, że Fable: Lost Chapters jest grą wyśmienitą. Nie pozwoliła mi o sobie zapomnieć dopóki jej nie ukończyłem, wciągnęła i wgniotła w fotel. A później… spowodowała niezwykły zawód. Ale powoli do tego dojdziemy.