Wymagania, dywagacje, pogadanki o niczym part 2

Specyficzny klimat rozpoczynającego się właśnie letniego szaleństwa jak co roku – wpływa także na branżę gier. Mimo to, jesteśmy w tak ciekawym momencie jej rozkwitu, że nawet w czasie gdy rakotwórcze promienie słoneczne atakują nas przez dziurę ozonową jest o czym pisać. Czemu by więc nie kontynuować tego co w weekend zaczął cookie? Zapraszam na drugie wydanie pogadanek i obiecuję, że nie będzie w nim nic o E3, które wychodzi mi już każda możliwą (i nie) stroną. Poruszę dziś temat tego jak beznadziejnie reklamowane są pewne gry.

Zawirował świat – Kojima robi grę!

Tak jest. Śledząc serwisy newsowe, ciężko nie natknąć się na krzyczące domysłami artykuły o tym, że właśnie trwają prace nad nową grą Hideo Kojimy. Z tej okazji Konami otwarło pustą… tzn. tajemniczą stronę: wrzuciło w nią zegar, cyferkę i drzewka. Oczywiście to wystarczyło by podniecić pół świata. Czasem naprawdę mało nam potrzeba.

AOU 2009

Gdyby ktoś nie wiedział, jesteśmy w trakcie/świeżo po (ah te strefy czasowe) targach AOU – największej wystawie poświęconej coin-opom. Wystawa, jak wystawa jednak warto mieć na oku fakt, że wiele z zaprezentowanych tam gier z czasem zagości na domowych sprzętach, inne zaś na wieki wieków pozostaną automatową ciekawostką, czasem powiewem świeżości wobec skostniałego rynku gier wideo. Japonia pomimo ogromnej dominacji rynku gier konsolowych, nadal celebruje i produkuje nowe automaty dostarczając salonom gier produkcji na najwyższym poziomie. Stąd też, warto przejrzeć listy najciekawszych zapowiedzianych pozycji z tegorocznego AOU.

Retro: Castlevania Chronicles

Konami w swoim szaleństwie, tuż na sam schyłek wielkości PSone wypuściło remake – który w zasadzie była niczym innym niż remakiem pierwszej części tej niezwykłej serii. Zachęcony długimi godzinami spędzonymi przy Order of Ecclesia, sięgnąłem po ten tytuł raczej z ciekawości. I jedyne co mogę rzec – giera wciąż rządzi.

Wycieczka do zamku – Castlevania: Order of Ecclesia

Nareszcie! – po niemal dwóch latach, które dzielą premierę nowej części od wydania Portrait of Ruin, „Wania” w końcu wylądowała tam, gdzie jej chyba najlepiej – na handheldzie Nintendo. Po raz kolejny motywem przewodnim jest walka z paskudnym, bo nieśmiertelnym, hrabią Dracula i po raz kolejny – a jakże – grę można śmiało określić mianem starego króla w nowych szatach. Eklezja graczy jednogłośnie domagała się godnego zakończenia cyklu na NDS, Zakon programistów z Konami znów dołożył wszelkich starań, by te oczekiwania spełnić…

Wehikuł czasu w kieszeni – Time Hollow

Klasyczne przygodówki chowając się przez lata po kątach, znalazły dla siebie schronienie na przenośnej konsoli Nintendo – Dual Screenie. Kolejne tytuły ukazujące się na tym sprzęcie, od samego początku zaskakiwały jakością. Okazało się, że w świetny sposób wykorzystują możliwości dwuekranowego gadżetu i świetnie z nim współgrają, a jego moc jest odpowiednia by wyglądały należycie ładnie. Swój kawałek z tego przepełnionymi zagadkami, dialogami i wyrazistymi postaciami tortu postanowiło ukroić sobie Konami. Na skutek czego powstała gra Time Hollow, która bez problemu zaistniała na japońskim rynku. Na wieść o niej zachodni gracze z zazdrością patrzyli na owy zbiór wysepek, myśląc że już nigdy nie doczekają się zrozumiałej konwersji. Ale jest! Świat ‘anglojęzyczny’ nareszcie ma okazję za pomocą stylusa malować magiczne portale prowadzące do równoległych światów. Ciekawe, niespotykane i oryginalne? A jakże.

Nie lubię gier muzycznych…

Naprawdę, a co lepsze, postanowiłem o tym napisać od jakiegoś czasu zaobserwować można niesamowity wręcz boom na tego typu produkcje. Świat zachwycił się plastikową gitarką, ludzie spotykają się nie na piwko tylko żeby pobrzdąkać a ja wam powiem, że… to już wszystko było. To samo, można było robić 10 lat (w 1998 miała miejsce premiera Guitar Freaks) temu na pierwszym PlayStation. I co? jak teraz gry stały się takie sprzedajne, wydajne, masowo kupowane to Guitar Hero okazał się orgazmotronem casual playerów? Screw you guys. Rzadko mnie takie manie, które narastają wokół grania potrafią zirytować. Ale w tym przypadku się udało…

Zły dotyk…

Każdy, nawet najbardziej wytrzymały kontroler kiedyś się zużyje – co do tego nie ma wątpliwości. Od lat borykamy się z wytartymi gałkami, pękniętymi obudowami, czy wyrwanymi przewodami. Co jednak, gdy owe narzędzie wbudowane jest w konsolę na stałe, jego wymiana nie jest prosta i bezinwazyjna, a na dodatek… stanowi element wyświetlający grafikę…? Wówczas pojawia się istotny dylemat: “mieć, czy grać?”. 10 prezentowanych w tym zestawieniu gier z pewnością nie nadaje się dla zwolenników tej pierwszej opcji.

Zapowiedź “Dead Space”

Obecnie na rynku gier video zdecydowanie dominuje gatunek shooterów. Czy to nastawionych stricte na rozgrywkę sieciową, z mechanizmami gry sprawdzającymi się od niepamiętnych czasów, czy też innowacyjnymi pozycjami, w których producenci starają się nieco urozmaicić zwykłe strzelanie do hord przeciwników. Dzięki takim zabiegom ujrzeliśmy Bioshock’a (który obecnie zmierza także na konsolę Sony) a już wkrótce sprawdzimy trzeciego Fallout’a. Po nim natomiast przyjdzie czas na Dead Space – nowe dzieło Electronic Arts. W zalewie shooterów (zarówno fps, jak i tpp) to właśnie DS ma szanse wnieść powiew świeżości do tego gatunku, wynosząc równocześnie EA na piedestał. Już na chwilę obecną jest to tytuł na tyle intrygujący, że warto poświęcić mu dzisiejszy wpis. Enjoy…

Retro: Rollergames

8-bitowa konsola Nintendo to prawdziwa kopalnia gier oryginalnych i świeżych nawet dziś. Nietypowe połączenia, chore klimaty, eksperymenty z gatunkami kopią mocno graczy nastawionych na coś ponad next-gen bitching. Jednak często w przypadku NESa sporą przeszkodą okazuje się zbytnia toporność, dziadowskie na dzień dzisiejszy wykonanie i przestarzała mechanika większości pozycji, co odstrasza wielu fanów starej szkoły chętnie taplających się choćby w grach ze SNESa czy Amigi. Na szczęście trafiają się gry, które nie dały się zbyt ugryźć zębowi czasu. Rolki+platformer+chodzona bijatyka? Rollergames, czyli NESowa klasyka w formie