Coś o płycie: Ten Typ Mes – Zamach na przeciętność

Rzadko kiedy naprawdę warto czekać na polskie płyty. Co jakiś czas ukazują się jednak pozycje godne powszechnego zainteresowania i zauważenia, takie które mimo iż nie mają prawa odnieść sukcesu w mediach, będą jeszcze długo po swej premierze wspominane przez osoby mające okazję je poznać. Taką produkcją jest właśnie „Zamach na przeciętność”.

Królestwo Niebieskie / Kingdom of Heaven

Amerykańskich filmów, które mimo gwiazdorskiej obsady i chwytliwej tematyki nie zdołały odnieść pokaźnego sukcesu nie brakuje. Zwykle taki los spotyka słabo zrealizowane produkcje, jednak co jakiś czas przytrafia się to też bardziej udanym tytułom. Jednym z nich jest Królestwo Niebieskie.

Nowa Policyjna Opowieść

Dla każdego kto lubi popisy kaskaderów, masę akcji, szczyptę humoru i poobijanego Jackie Chana, znana seria komedii sensacyjnych ‘Policyjna Opowieść’ powróciła w 2004 roku (11 minęło lat od czasu ostatniej części!), po co? By dać wygłodniałym widzom to na co czekali. Jackie jako weteran i jedna z najważniejszych person kina kopanego, wciąż nie pozwala o sobie zapomnieć.

School Rumble

Wiele rzeczy ocenia się po wyglądzie i wiele z nich na tym traci. Każdy wie, że nie powinno się tak robić ale cóż – bywa. Podświadomie odrzucamy pewne schematy, by nie zaśmiecać sobie umysłu tysiącem zadań na minutę. To jak najbardziej normalne i ciężko tego uniknąć. Sam w walce z szufladkowaniem postanowiłem obejrzeć School Rumble nieco na siłę. Słodkie barwy, ‘dziewczęca muzyczka’, grupa wielkookich japońskich nastolatek plus niezbyt poważna kreska – to przecież nie mogło się dobrze skończyć. Jak zepsuty do szpiku kości, ciągle zły na codzienność, polski już-nie-nastolatek może spojrzeć na takie coś?
A powiem wam, że może, bo pod tą cukierkową otoczką dostaje końską dawkę świetnego humoru, abstrakcyjnych gagów i pozytywnej energii. Jakby tego było mało, to jest to anime socjologicznie ciekawe i co najlepsze trzyma się jak najdalej tylko może od zniewieściałej komedii romantycznej, mimo iż taką na pierwszy rzut oka się zapowiada.

Słodkie Życie/ La Dolce Vita

Strach to uczucie znane każdemu bez wyjątku, dotyka nas gdy jesteśmy malutkimi dziećmi święcie przekonanymi, że pod naszym łóżkiem czai się obrzydliwy potwór i w ostatnich modlitwach, gdy nasze życie dobiega końca. Strach, poza wielkimi oczami ma jednak wiele twarzy, mnie ostatnio jedna z nich zaatakowała na skutek najzwyczajniejszej w świecie płyty DVD. W rękach trzymałem krążek z filmem ‘La Dolce Vita’. Sprawdziłem szybko jego krótki opis na odwrocie pudełka i zdałem sobie natychmiast sprawę z paru rzeczy: ‘to trwa 3 godziny, jest stare, ambitne i owiane kultem’. Zmusiłem, więc się by kolejny raz dać szansę klasycznej kinematografii i pomimo niechęci zamiast zapoznać się z jakimś z ostatnich blockbusterów, zrobiłem to z kolejnym owianym sławą dziełem. Podniecająca ta myśl ani trochę nie była gdyż me ostatnie próby oglądania pełnych symboliki, czarno – białych obrazów starszych ode mnie, kończyły się zwykle fiaskiem, znudzeniem i poczuciem straty czasu… a teraz miałem poświęcić na to aż 167 minut… ech zgroza.

Ninja Scroll / Jubei Ninpucho

Trzy filmy spopularyzowały anime poza Japonią. Były to Akira, Ghost in the Shell oraz Ninja Scroll. Do dziś budzą olbrzymie kontrowersje wśród fanów anime i nie tylko. Przede wszystkim jednak do dziś uchodzą za absolutną klasykę i są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych tytułów w gatunku. Akira zasłynął dzięki niesamowicie płynnej animacji i atmosferze, zaś GITS pochłonął ludzi przytłaczającą wizją przyszłości i filozoficznymi dywagacjami. Co zrobił Ninja Scroll, by stanąć obok nich na podium?
Ninja Scroll – film uznanego reżysera Yoshiaki’ego Kawajiri – zalał ekran we krwi.

Grindhouse vol. 1. Death Proof

Filmy Quentina Tarantino zwykły przyciągać uwagę rzeszy kinomanów, trudno się dziwić – każdy kto miał okazję zasmakować w jego twórczości wie, że stać go absolutnie na wszystko. Czy to na krwawą łaźnię urządzoną przez pannę młodą czy na eksterminację meksykańskich wampirów. Na wieść, że kręci ‘najbardziej kobiecy film roku’ ciężko było się nie zainteresować, choćby po to by sprawdzić jak blisko prawdy będą slogany reklamowe. Przyznać trzeba, że ‘Death Proof’ zaskakuje i bawi, a przedstawicielek płci pięknej w nim nie brakuje. Polowanie psychopaty po kryzysie wieku średniego na młode atrakcyjne, dziewczyny, samochodem-mordercą to coś wartego obejrzenia i zapamiętania.

Ghost in the Shell: Stand Alone Complex

Masamune Shirow, Mamoru Oshii, Kenji Kamiyama. Wyjątkowo utalentowani ludzie, których większość osób w najlepszym przypadku skojarzy najwyżej z Japonią, w najgorszym z ‘jakimiś Chińczykami’. Trudno się dziwić, sam gdyby nie ma fascynacja, wciąż nie do końca uznaną sztuką, anime też bym owego tria nie znał. Bo niby skąd, z pudelka.pl? z Faktu? z Vivy? Z tego co wiem, akurat tam jeszcze ich nie było.
Ponieważ tak zasłużone nazwiska są tak powszechnie nieznane, wypada zrobić im króciutkie przedstawienie: pan Shirow to człowiek, który na zawsze wpisał się zarówno w historię cyberpunku jak i świata komiksu, tworząc swe magnum opus: The Ghost in the Shell. Na podstawie jednego z wątków zawartych w kultowej mandze pan Oshii nakręcił w 1995 roku pełnometrażowy film, który do dziś poraża perfekcją swego wykonania – w takim stopniu, że staje się jedną z ikon anime (tak, on a nie Dragon Ball i Pokemony). Kolejną adaptacją świata Ducha w Pancerzu staje się 26cio odcinkowa seria telewizyjna, którą na swe barki wziął pan Kamiyama.

Trójka dżentelmenów połączonych pracą nad jednym uniwersum, od najkompletniejszego (co oczywiste) papierowego oryginału, przez film stanowiących właściwie traktat filozoficzny, do serialu skupiającego się na otoczce detektywistyczno-sensacyjnej. Właśnie tej ostatniej formie poświęcony jest ten tekst.

Prince of Persia: Warrior Within [PS2, X, GCN, PC]

Kto zgasił światło?

To pierwsze pytanie jakie wpadło mi do głowy odpalając drugą część przygód Księcia. Jeszcze wyraźnie w pamięci miałem baśniowy klimat, ‘zmiękczające’ wszystko promienie słońca i jasne pomieszczenia z poprzedniej części. A tu developerzy zaserwowali takie ciemne – mroczne -średniowiecze, że po oczach aż… eeee razi można stwierdzić, że jedynka malowana była w barwach piasku i bieli a dwójka w czerni i karmazynu, zaostrzenie klimatu czuć od samego początku – są stringi, blizny i brunetki z mocnym makijażem mrrrr niegrzecznie.
Nie ma co ukrywać, Prince ostatnio narozrabiał i mimo iż udało mu się wszystko jakoś poukładać, to jego problemy nie zmalały. Ba, one urosły! Urosły znacznie, bo do rozmiarów 3 metrowego demona z rogami i nadludzką mocą, chcącego za wszelka cenę go złapać po czym sponiewierać, stworzonego specjalnie po to by karać lekkoduchów bawiących się piaskami czasu (motyw przewodni pierwszej części). Taki oponent to nie jest jajecznica na śniadanie, ze świeżym pieczywkiem i kakaukiem. Przed Księciem nie było wyboru – trzeba uciekać z Babilonu zanim go dorwie i szukać ostatniej deski ratunku.

Prince of Persia: Sands of Time [PC, Ps2, X, GC]

Ciężko być oryginalnym…

Ubisoft doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że każdy bohater musi mieć swój znak rozpoznawczy: królik Bugs ma marchewkę, Snake przylepia się do ściany, Dante podbija wrogów mieczykiem, Jezus chodził po wodzie a taki Zorro z braku długopisu podpisywał się szabelką… z każdym kolejnym herosem coraz trudniej znaleźć nową, oryginalną zagrywkę. Na szczęście Książę Persji zdążył sobie zarezerwować cofanie czasu…